tag:blogger.com,1999:blog-35122942011-04-21T22:59:40.206+01:00TwweeT en de kleine dingentweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comBlogger13401100tag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-51246580275073401772009-04-15T12:44:00.000+01:002009-04-15T12:45:19.496+01:00HollenWe hebben het druk. We plannen, vergaderen, feesten, eten, doen aan cultuur, sporten en ontmoeten. We ademen niet. Of amper. We puzzelen met afspraken, willen niets missen. We zijn gulzig, slorpen alles op maar zijn even snel weer uitgedroogd.Onze grootste nachtmerrie: een lege plek in onze agenda. Een dag die we helemaal zelf moeten vullen, waarop we helemaal alleen zijn met onze twijfels.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-90987747853490407532009-04-01T07:46:00.002+01:002009-04-01T07:50:49.336+01:00Slapen en dromenZij: Heb jij last van het zomeruur?Ik: Een beetje, ik vond het moeilijk om op tijd te gaan slapen.Zij: Oh, ik niet, ik vind het heerlijk. Maar ik slaap altijd slecht.Ik: Ja?Zij: Ja, ik word heel vaak wakker 's nachts. Mijn klokradio moet ik zelfs wegzetten, ik kan dat niet zien. Die cijfertjes, dat blijven euro's voor mij.Ik was een klant, zij de dame aan de kassa.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-30270141894332911822009-03-10T11:37:00.001Z2009-03-10T11:37:51.549ZAfscheidZelden knuffelde ik zoveel mensen als vorige zaterdag. Mijn zussen, broer, een vriend, een vriendin, tantes, nonkels, een paar nichtjes en twee stoere neven. Zelfs mijn veertienjarig neefje bij wie het me nog nooit lukte hem een kus te ontfutselen, wilde nu wel een knuffel. “Vandaag is een rare dag, vandaag mag dat”, zei hij. En hij had gelijk. Zaterdag was vooral een trieste dag die we tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-3742376234752891762008-11-10T09:01:00.000Z2008-11-10T10:10:44.921ZWoordenIk ging op zoek naar de mooiste woorden. Woorden die geen schrammetje pijn zouden doen. Ik wilde zinnen die troosten, begrijpen en meevoelen. Woorden die warmte en houvast bieden. Ik hoopte dat mijn woorden toedekten wat koud had, verzorgden wie pijn leed.Ik zocht, proefde, oefende en twijfelde. Geen enkele zin leek mooi genoeg, geen woord bood troost. Ik gaf het op en besloot er te zijn tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-4426577208466356672008-11-01T13:33:00.001Z2008-11-01T14:25:21.772ZHandschoenenNet als ik graaide de vrouw in de bak met handschoenen. Ze was de tachtig al lang voorbij en leek me erg broos. "Hebben ze geen kleinere modellen?" vroeg ze aan mij. Ik keek in haar roodomrande ogen en zag een perkamenten huid. "Ik weet het niet", antwoordde ik naar waarheid. "Deze zijn allemaal veel te groot voor mij." Ze strekte haar hand naar me uit. Ik zag rimpels en een donkere tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-58941965045553947002008-10-23T12:59:00.000+01:002008-10-23T13:00:42.939+01:00NieuwGisteren zijn we onze nieuwe auto gaan bewonderen. Best een klasbak, moesten we toegeven. ’t Is een grijze geworden, met een ietwat apart design. Splinternieuw, dat zagen we zo. En handig leek ons die nieuwe ook wel. Ja, we waren tevreden met ons nieuw karretje. En rijk dat we ons voelden: we hebben nu al drie bordeaux en twee grijze vehikels tot onze beschikking. Al zijn ze dan niet echt tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-90366684071625749862008-10-10T14:32:00.000+01:002008-10-10T14:33:26.362+01:00SeizoenIk mik mijn voorwiel van blad naar blad. Krikkrak, klinkt het. En opnieuw: krikkrak. Een fijn geluid. Ik koester me in de laatste warme zonnestalen en kruip ’s avonds onder mijn dikste donsdeken. Lekker warm, twee keer. Ik adem witte wolkjes en luister naar de regen op het dak. Het deert me niet, binnen is het droog en warm. Ik kuier door de straten en langs het water en ruik: herfst. Ik tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-63210329383530626272008-10-02T12:57:00.000+01:002008-10-02T12:58:53.940+01:00BrokkenHet is al om zeep. Ondanks alle waarschuwingen, ondanks mijn oplettendheid.Drie maanden zit ik nu op mijn nieuwe stek en ook hier heb ik brokken gemaakt. Serieuze brokken. En ik weet dat er geen weg terug is, vanaf nu zal het nog meer bergaf gaan.Zo ging het op mijn vorige plek ook. Toen ik er vertrok, kreeg ik een cadeau: de zitting van mijn oude bureaustoel inclusief groot gat. Dat had tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-23998911806308406012008-09-30T21:15:00.000+01:002008-09-30T21:16:34.599+01:00Jij wordt kwaad, ik verdrietig.Jij schreeuwt, ik zwijg.Jij bent aanwezig, ik afwezig.Zo gaat het altijd, wie jij ook bent.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-63344581772941268762008-09-28T18:44:00.000+01:002008-09-28T19:02:32.520+01:00ZusZe had wat te veel gedronken, maar dat mocht. Ze praatte te luid en was af en toe behoorlijk direct. Maar dat kon geen kwaad. Het was immers feest, ze mocht zich amuseren.Ze wist heel goed dat het feest ook voor haar grote gevolgen zou hebben."Voortaan heb ik de slaapkamer voor mij alleen. Kan ik vriendjes uitnodigen die in dat lege bed kunnen slapen - zogezegd hé."En plots werd ze triest."Dattweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-26200483108630433052008-09-25T09:24:00.000+01:002008-09-25T09:26:00.169+01:00StadNa een laatste kus draai ik me om en loop door de koude stad naar huis. Zij gaan hun weg, ik de mijne. Ik passeer donkere etalages, het lukt me niet de prijs van het sjaaltje te onderscheiden. Het is stil op straat. Af en toe vang ik een flard voetbalgezang op. Al lijkt het niet zo, de zangers moedigen hun ploeg toe aan de andere kant van de stad. Hier is niemand. Mijn voetstappen en ik. En tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-19219564586188935692008-08-22T14:12:00.003+01:002008-08-23T13:22:21.056+01:00KijkenIk hou mijn ogen open en mijn adem in. Gefascineerd kijk ik om me heen. Overal blauw en heel wat te zien. Spartelende voeten, zwoegende lijven en daar in de diepte ligt iets te blinken. Ik kijk naar de trage bewegingen van het lijf links van me en de luchtbelletjes in de verte. Ik bewonder efficiënte halen en gespierde bovenlijven. En dan steek ik mijn hoofd opnieuw boven water. Bijna tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-89457143774422322622008-08-18T11:55:00.000+01:002008-08-18T11:56:30.183+01:00Wat je doet en waar je bentWaarover je leest en wat je vergeetWanneer je gelukkig bent en wanneer je treurtHoe mooi je woorden zijn en wie ze hoortWat je ziet en hoe de regen valtAan wie je denkt en hoe dat voelttweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-11792805344033928182008-08-08T07:36:00.001+01:002008-08-08T08:34:18.702+01:00Interview"Dat is eigenlijk een beetje gek", zei ze. "Nu weet jij alles over mij en ik niets over jou." Ze had gelijk, dat was immers het opzet van onze ontmoeting. Zo had ik het trouwens het liefst. "Niet verder vertellen hé", vroeg ze. Dat kon ik haar niet beloven, maar ik verzekerde haar dat ik er een mooi verhaal van zou maken."We kunnen nog eens afspreken en dan mag jij de vragen stellen", tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-84517251209244391282008-08-01T10:26:00.000+01:002008-08-01T10:27:35.986+01:00Plaats“Dat is jouw plaats”, zei hij. Het klonk als een bevel, ik besefte dat ik geen keuze had. Hij wees naar een lege plek aan de zijlijn, ver bij hem vandaan. “Ik hoop dat je deze wedstrijd wint”, zei ik net voor ik van het veld stapte. Maar de plek die hij me had toebedeeld, liet ik links liggen. Ik koos voor een plaatsje in de schaduw, ver bij hem vandaan en helemaal uit het zicht. Uit zijn tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-67282872538838326342008-07-30T13:07:00.000+01:002008-07-30T13:08:37.618+01:00SteenDe trein. Als altijd. De vrouw tegenover me leest een boek, de man aan het raampje luistert naar zijn IPod en staart naar buiten. Een meisje eet een appel en tracht te achterhalen welk boek de vrouw leest. Dagelijkse kost, niets bijzonders.Behalve dan die bebaarde man naast me. Heel voorzichtig haalt hij een pakketje uit zijn rugzak. Hij maakt het bruine papier los en schuift de tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-78829703547457045762008-07-29T19:50:00.000+01:002008-12-12T01:02:48.709ZHier was iktweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-79526322349826011302008-07-29T12:42:00.000+01:002008-07-29T12:44:12.898+01:00ThuisEn dan stap je je eigen huis weer binnen. Na zestien dagen andere oorden, kom je weer thuis. Of toch niet. Je woonkamer lijkt groot en leeg. Je eettafel staat op een gekke plaats. Zo groen is je terras nu ook weer niet. En die keuken, lagen al die rommeltjes daar altijd al? Was het hier echt niet gezelliger? Thuiskomen, vergt blijkbaar heel wat tijd.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-25664701850249304982008-07-03T08:51:00.000+01:002008-07-03T08:52:34.734+01:00Dingen...die ik de voorbije dagen kreeg, zomaar.- een beker sangria in het park,- een knuffel van een Nederlandse vrouw die ik nooit eerder had gezien en ook nooit meer zal zien,- een voorconcert van REM (voor het eigenlijke concert betaalde ik natuurlijk wel),- een lief kaartje uit een ver land.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-8667718300814178782008-07-01T13:09:00.000+01:002008-07-01T13:12:50.602+01:00BasielBasiel, hebben we het katje gedoopt. Dat vonden we de beste naam voor het schepsel. Nee, niet alleen een mooie naam, vooral een toepasselijke naam. Basiel moest immers nog net niet naar het asiel.Pikzwart met vier witte sokjes en een wit neusje. Negen weken onbeholpenheid. Uberschatje. En toch heeft het schatje bitter weinig geluk in dit leven.Basiel arriveerde op een feestje in een chique tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-49866909545265539672008-06-19T15:16:00.000+01:002008-06-19T15:18:13.211+01:00En daarnaHoe de regen genadeloos uit de hemel valt.Hoe troosteloos en verdrietig de wereld lijkt.Hoe daarna de zon door de wolken breekt.Hoe twee duiven hun verenpak oppoetsen en zich koesteren in de zon.Vredig naast elkaar.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-60094263009422964592008-06-02T09:47:00.003+01:002008-06-03T14:15:16.958+01:00ReisVorige week kwam ze op bezoek. Ik kookte voor haar: courgettesoep met tuinkers (twee porties) “je hoeft die losse tuinkers er niet bij te doen, die prikt in mijn keel”, varkenshaasje op een bedje van rabarber (een portie) “wel een beetje zuur” en tiramisu van bosvruchten (drie porties) “ben ik niet te gulzig als ik nog eens neem?”.Ik vertelde over mijn nieuwe job, zij over de lessen tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-71166960406959292292008-05-26T20:59:00.000+01:002008-05-26T21:02:31.038+01:00MoeilijkIk trek mijn jas uit en hang hem aan de kapstok. "Oei oei", zegt mijn mannelijke collega als hij mij ziet. Ik vraag wat er is. Hij wijst naar mijn bolero. "Mijn dochter heeft ook zoiets, dat is zo moeilijk om te strijken."tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-24388640774387866162008-05-25T08:50:00.002+01:002008-05-25T09:20:37.797+01:00VeiligZe komt langs de achterdeur binnen, ik zit voor mijn computer. "Miieew", klinkt het. Ze plaatst een vraagteken achter de klank. Ik kijk op en zie dat ze haar kop schuin houdt. Ze komt dichterbij en plaatst haar voorpoten op mijn dij. Ik til haar op. Ze installeert zich en zoekt een warm plekje, een makkelijke houding. Vanuit mijn veilige armen kijkt ze naar buiten, geconcentreerd. Af en toetweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-2543800882122428072008-05-23T13:57:00.000+01:002008-05-23T13:58:20.465+01:00LeegBinnenkort trek ik een deur achter me dicht en ga ik elders aan de slag. In mijn hoofd maak ik stilaan plaats voor nieuwe uitdagingen en ook mijn bureau begint al lege plekken te vertonen. Opruimen, weggooien, sorteren, bijhouden. Het hoort erbij. Honderden papieren glijden door mijn handen, evenveel verdwijnen er in de papiercontainer. Enkele interessante mappen leg ik opzij. Voor later. Ik tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-20222576331134945062008-05-22T13:39:00.000+01:002008-05-22T13:41:17.169+01:00SpitsHet is druk, maar ik vind nog een leeg plekje in de trein. Naast een jonge vrouw die verdiept is in een boek en tegenover een imposante man. Nieuwsgierig probeer ik te achterhalen welk boek de vrouw leest, maar het lukt niet. Ik lees enkele zinnen over linzen die worden gekookt, er gaat geen belletje rinkelen. Ik geef het op en haal mijn boek tevoorschijn. Het leven van Pi.Nadat ik twee tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-22559247044989764082008-05-22T10:30:00.000+01:002008-05-22T10:31:00.064+01:00BakkerIk bestelde een brood en twee pistolets en vroeg hoeveel ik moest betalen. “Drie euro tachtig”, klonk het. Ik overhandigde de winkeljuf een briefje van vijf. Ze greep naar rechts en haalde een rekenmachine boven. Mijn wenkbrauwen gingen de hoogte in, maar ik zweeg. Ik zag wat ze tokkelde: achtereenvolgens tikte ze op de vijf, de min, de drie, de komma en de acht. Daarna tastte ze in haar tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-621226566708822622008-05-21T09:50:00.000+01:002008-05-21T09:53:45.482+01:00Dingendie je kunt doen als de treinen staken:- genieten van de zon op een beschut plekje in de tuin- afwassen- de kat strelen- de planten water geven- uitgebreid koken- clafoutis maken- werken, uiteraardDingendie je mist omdat de treinen staken:- een babbel- een snelle computer- dat ene document dat je toch nodig bleek te hebben- je dagelijkse fietstochtjetweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-42634531038493897892008-05-09T13:18:00.002+01:002008-05-09T13:24:45.467+01:00GoeiedagWe wandelden voorbij de terrasjes op zoek naar een leeg tafeltje. Een man aan het tafeltje op de hoek, knikte ons vriendelijk toe. “Goeiedag”, klonk het. We knikten vriendelijk terug maar wierpen onmiddellijk vragende blikken naar elkaar. “Ken jij die man?” vroeg mijn gezelschap. Ik had hem nog nooit gezien, zij wist hem ook niet thuis te brengen.Na een vruchteloze zoektocht naar een legetweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-14952138823826729472008-05-06T11:16:00.001+01:002008-05-06T11:16:53.263+01:00PotjeEva weet dat het er is en altijd zal zijn. Dat accepteert ze. Het doet zelfs geen pijn meer. Vandaag huilt ze geen machteloze tranen meer en rouwt ze niet langer om wat nooit geweest is. Ze plaatste het potje pijn en verdriet dicht bij haar middenrif: veilig voor aanvallen uit de buitenwereld, uit het zicht.Intussen leeft Eva vrolijk verder. Ze lacht, danst, zingt en verkent nieuwe oorden. tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-64380406772012460372008-05-05T14:08:00.000+01:002008-05-05T14:10:55.604+01:00BezoekIk stapte het gebouw binnen, liep met een forse pas voorbij de balie en haastte me naar het lokaal waar ik moest zijn. Of beter gezegd: waar ik dacht dat ik moest zijn. Ook bij de balie had ik al getwijfeld of ik me moest aanmelden. Ik had gehoopt dat mijn kordate pas mijn twijfel kon verbergen. Ik wilde vooral geen groentje lijken, er was immers een tijd dat ik hier minstens een keer per tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-19111304840760398872008-04-29T12:39:00.001+01:002008-04-29T12:43:42.874+01:00TweetalDe wind tilt het tweetal op. Horizontaal, met de armen gestrekt, hangen ze in de lucht. Ze fladderen een beetje, maar nodig is dat niet. De wind blaast ze nog dichter naar elkaar toe.Ze sluiten hun ogen en tuiten hun lippen, allebei. Ooit, als de wind echt goed zit, zullen ze eindelijk voelen hoe de lippen van de ander proeven. Zoet, stelt zij zich voor. Pikant, hoopt hij. Ze fladderen eentweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-25187875347377335802008-04-27T21:45:00.000+01:002008-04-27T21:47:17.693+01:00kijken - de katlezen - de krantvoelen - de lentezonhoren - de wereld, op een afstandweten - het komt goedgelukkig zijntweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-18048644203186300232008-04-22T11:11:00.000+01:002008-04-22T11:14:08.587+01:00MoederPlots was ik moeder van een jongetje van tien maanden. Blonde haren, donkere ogen en een guitige blik. Hij lachte naar mij en strekte ook af en toe zijn armpjes uit in mijn richting. Ik raapte zijn knuffel op als hij die op de grond had gegooid en las hem voor uit zijn boekje. En ik trok gekke bekken waarop hij bijna begon te schaterlachen.Maar geen enkel moment voelde ik me de moeder van tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-73121240773962617372008-04-16T14:43:00.000+01:002008-04-16T14:45:15.132+01:00WinnenIk had goed nieuws gekregen – eindelijk was het zeker. Opgetogen stuurde ik de blijde boodschap naar iedereen die de vorige maanden met mij had meegeleefd. De sms’jes en telefoontjes stroomden binnen. Ook mijn moeder belde. Ik deed haar het relaas van de dag en vertelde dat ik niet veel tijd had. Ik zat immers bij vrienden op de sofa en we zouden onmiddellijk een partijtje Kolonisten spelentweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-13028557567318920302008-04-11T09:59:00.000+01:002008-04-11T10:01:32.719+01:00OchtendHet was druk in het station. Tientallen pendelaars haastten zich naar het perron om de trein naar Brussel te halen. Ook op de roltrap was het aanschuiven. Werkvee dat zich gewillig naar de werkplek liet voeren. Even keek ik achterom. Mijn blik ving die van de man net achter mij. Hij geeuwde, de mond wagenwijd open, zonder hand ervoor. Ik lachte, hij ook, nadat hij in staat was zijn mond tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-47890015532853032802008-03-31T12:47:00.000+01:002008-03-31T12:48:43.977+01:00VormenMet dikke worsten van klei maakte ik een lege man. Ik legde de hompen op elkaar en kneedde ze tot een bovenlijf, schouders, hals en hoofd. Ik streelde het bovenlijf, voelde of de hals wel een echte hals werd. Ik keek en zocht naar bultjes waar die niet horen te zitten, lijnen die wat van hun spanning verloren. Ik klopte, duwde met mijn duimen en streelde de oneffenheden weg. Mijn man kreeg tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-53109152564450909242008-03-28T14:23:00.002Z2008-03-28T14:24:34.946ZJapan (4)Gepakt en gezakt liepen we van het futuristische station van Kyoto naar onze ryokan. We waren moe en mijn rugzak woog zwaar. Toch keek ik belangstellend om me heen. Een nieuwe stad, tientallen nieuwe indrukken. Ik zag hoe de tempels tussen de woonblokken geplant waren en aanschouwde mijn eerste diagonale zebrapad. Ik merkte op dat er een meisje op het voetpad fietste. Niets bijzonders, tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-33905386751642048072008-03-25T18:45:00.004Z2008-12-12T01:02:49.124Z[Wijvenblog] ShoppenHet regende heel hard terwijl we in de winkelstraat verzeild raakten. Zonder er over na te denken, stapten we de Inno binnen. Daar was het droog. "Dat komt goed uit," zei goede vriend X. "Ik heb nieuwe kleren nodig." Eigenlijk bedoelde hij: jij kunt me helpen bij het uitkiezen van een hippe broek en dito hemd. Ongetwijfeld verwachtte hij dat ik in de zevende hemel zou zijn, tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-21570802713158233222008-03-24T21:28:00.002Z2008-12-12T01:02:49.426Z[Wijvenblog] Mijn lijfMijn lijf laat me genieten van mooie muziek, lieve aanrakingen en lekkere dessertjes. En als ik het wil, brengt het mij helemaal naar de andere kant van de wereld en terug - zonder moordende jetlag. Mijn lijf is sterk. Ongestraft kan ik mijn dagen helemaal vol plannen. Pijnen of ongemakken zijn me vreemd, mijn lijf is een trouwe dienaar. Het laat me heerlijk dansen en als iktweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-33391746190235438162008-03-24T08:29:00.001Z2008-03-24T22:07:06.245ZJapan (3)Ik ben niet groot en het formaat van mijn neus valt ook wel mee. Toegegeven, blonde haren zijn eerder zeldzaam in Japan. Toch veronderstelde ik dat ik niet als een curiositeit zou worden beschouwd. Trouwens, Japanners hebben al wel vaker Europeanen gezien.En toch keek een aantal onder hen vreemd op van mijn verschijning. Zo werd ik tijdens het Japanse ontbijt in yukata plots omsingeld tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-1472477050423334472008-03-22T08:19:00.000Z2008-03-22T08:40:34.378ZJapan (2)Japan is druk. Elke minuut van de dag bewegen er duizenden gele mieren door de straten. Op weg naar hun werk, naar huis of de supermarkt.Maar Japan is vooral luid. Niet omdat de duizenden mieren lawaai maken, maar omdat alle dingen spreken. De lift, die zegt dat de seuren zullen sluiten, de roltrap, die waarschuwt voor de laatste stap, de betaalautomaten, die vragen je kaart te tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-12977875340074372352008-03-19T21:28:00.005Z2008-03-20T21:52:54.997ZJapan (1)The full experience, daar gingen we voor. Of beter: daar ging ik voor. Hij had al experience genoeg, na tweeëntwintig keer Japan. Vakkundig dompelde hij me onder in het Japanse leven, geen enkel aspect sloegen we over.Een greep uit the experience:- Neem een trein in het drukste station ter wereld (check)- Proef okonomiyaki (check)- Verander voortdurend van sloefjes (check)- Bezoek vier (tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-55095622645991717222008-03-07T05:58:00.000Z2008-03-07T05:59:30.641ZEn nuben ik echt weg!Vliegen en plukken,dat ga ik doen.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-11396940934016797682008-03-04T09:05:00.000Z2008-03-04T09:07:18.753ZGoed nieuws“Hé Nele!”Ik was mijn fiets aan het losmaken toen ik mijn naam hoorde roepen doorheen de drukke winkelstraat. Ik draaide me om en zag vriendin L. druk zwaaiend mijn richting uitstappen. ’t Was leuk haar weer eens te zien, intussen was het alweer een tweetal maanden geleden dat we elkaar hadden gesproken.Ik liep naar haar toe. Nog voor we goed en wel bij elkaar stonden, vertelde ze tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-21862260246442006432008-03-02T20:57:00.002Z2008-03-22T12:19:58.249ZBoekAl zolang ik het mij herinner, ligt er in de boekenkast van mijn ouders een heel bijzonder boek. Vroeger konden we het niet zelf uit de kast nemen, zo zwaar is het. En groot is het ook. Wordt het bovengehaald, moeten we steeds een stuk van de tafel vrijmaken om het te kunnen leggen.Alleen bij speciale gebeurtenissen namen we het boek ter hand. Dan verzamelde de hele familie zich errond en tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-33208393297581743392008-02-27T21:14:00.001Z2008-03-01T20:24:42.227ZJapan, deel 2Dit is ook mijn eerste opdracht voor de cursus columns schrijven.Of ik niet naar Japan kwam, vroeg hij. Vriend T. lachte. Hij besefte ook wel dat zijn vraag redelijk absurd was. Want eigenlijk bedoelde hij: vlieg volgende week naar de andere kant van de wereld. Hij kon een ticket krijgen, zomaar. Gratis. Voor niets. Zijn werkgever hield hem nu al zo lang in Japan dat hij recht had optweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-29044566408957897342008-02-24T15:57:00.001Z2008-03-01T20:25:32.539ZKansEn plots gaat je telefoon en heb je vriend T. aan de lijn. Dat is op zich al verrassend, vriend T. vertoeft deze dagen immers in Japan. Maar het nieuws dat hij bracht, was nog veel verrassender."Van mijn baas krijg ik een vliegtuigticket van België naar hier", zei hij. "Ik blijf nu zo lang in Japan, dat ik recht heb op gezelschap van thuis. Heb je zin om te komen, begin maart?"Verbouwereerd tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-21840401335968307722008-02-22T13:30:00.000Z2008-02-22T13:51:17.103ZDingen waaraan ik deugd had:- de eerste teug frisse lucht na twaalf uur onafgebroken in een bedompt bureau;- de kat die spinnend op mijn buik ligt;- lieve mailtjes van vrienden;- ronduit kunnen zeggen wat ik denk zonder honderd keer in mijn hoofd na te gaan wat de gevolgen zouden kunnen zijn van wat ik zou kunnen zeggen;- korte maar intense (msn)gesprekjes;- een stap verder in de richting van eentweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-80853471653947129872008-02-19T17:48:00.002Z2008-02-20T10:19:18.680ZVerrassingEr lag een cadeautje bij mijn post toen ik vanavond thuis kwam. Ingepakt in vrolijk oranje cadeaupapier. Met gele bollen.Ik dacht na. Geen verjaardag, geen valentijn en geen cadautje van mijn moeder. Ze had dat al eens eerder gedaan, zomaar een cadeautje in mijn brievenbus gedropt. Maar vandaag is ze redelijk immobiel, dat zou haar nu niet lukken.Het was ook geen postpakket, bedacht ik tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-27100467470390915552008-02-13T14:35:00.000Z2008-02-13T14:39:08.569ZPoezenlogZe was er niet maandagavond, mijn kat. Niet toen ik thuis kwam van het werk om half zeven en nog steeds niet toen ik om iets voor elf terugkeerde van de film. Het was de eerste keer in meer dan anderhalf jaar dat Pixel niet verscheen op de afspraak. Want een afspraak, die hebben we. Ik laat haar ’s morgens buiten en zij komt ’s avonds opnieuw binnen als ik ‘pssst pssst pssst’ prevel in tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-18871958385810882162008-02-10T21:31:00.000Z2008-02-10T21:40:24.976ZBol«Zien jullie niets aan mij?» vroeg ze.We hadden inderdaad iets aan haar gezien. Anderhalve maand geleden al. Toen hadden we zelfs heel voorzichtig gevraagd of we iets mochten zien, maar die vraag wimpelde ze af. En dus besloten we dat er aan haar niets te zien was.Verkeerd, zo bleek vandaag. Haar buikje en bolle wangen kon ze nu echt niet meer wegstoppen.«Ik ben al elf kilo bijgekomen», tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-86305139423474274202008-02-09T12:21:00.001Z2008-02-09T12:21:59.914ZBroodTe verkrijgen bij mijn bakker: een knuffelbol.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-48246454731742844772008-02-07T13:03:00.000Z2008-02-07T23:20:28.494ZHoofdIn mijn hoofd maak ik ruzie. Ik zeg hem dat het echt niet goed is. Dat hij zijn best moet doen en de wil moet tonen er iets goeds van te maken. In mijn hoofd luistert hij niet naar mijn boze woorden. Nog voor ik uitgesproken ben, heeft hij tal van argumenten klaar. Dat hij van niets weet. Dat hij het zo niet bedoelde. Dat hij zo weinig tijd heeft. In mijn hoofd roep ik tegen hem dat zijn tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-16260861716787485322008-02-04T22:32:00.000Z2008-02-04T22:48:38.604ZTreinHij was veel ouder dan het het meisje naast hem, maar te jong om haar vader te zijn. Hij was pafferig dik, zij een schoonheid. Bezitterig legde hij zijn grote rechterheid op haar dij. Zij negeerde hem en keek uit het raam, weg van hem. Triomfantelijk keek hij door de wagon, alsof we allemaal jaloers op hem moesten zijn. Maar ik had medelijden met hem. En nog meer met haar.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-24220309637522736492008-01-31T13:16:00.000Z2008-01-31T13:19:05.446ZKopzorgWolkenkrabbers worden wakker: zuilen, wij aan-gevreten door licht, overeind in nostalgie, hoopen woede, vet van beschaving. De lucht volhaastige indrukken van tijd. Waarom wiliedereen altijd de eerste zijn, zonder builen?Bumper aan bumper staan ambities in de filevan ochtendrood. Digitale klokken schokken voort.Waarom komt taal altijd te laat op werkelijkheid?Geblutst blijf ik hangen aan tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-31474043846515020502008-01-30T20:57:00.000Z2008-01-30T21:02:19.991ZPasen- Ik heb al paaseitjes gezin in de winkels.- Ik ook. En ik heb er zelfs al gekocht.- Nee. Dat doe je toch niet, paaseitjes kopen in januari!- Ze zijn lekker. Zwarte chocolade met een volledige hazelnoot erin.- Ik vind dat dat niet kan, paaseitjes in januari.- Maar ik kan daar erg van genieten. Ik zuig op de chocolade tot ik de hazelnoot proef.- Het is je geraden dat je ervan geniet!tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-81739039340930950092008-01-30T10:59:00.000Z2008-01-30T11:00:01.637ZVreesAf en toe moet je springen. Niet stapje voor stapje het koude water in maar meteen in het diepe. Omdat het je scherp houdt, omdat je er rijker van wordt.Maar af en toe moet je helemaal het water niet in. Dan blijf je het best aan de kant zitten. In de vertrouwde, aangename warmte.Want het koude water deelt soms rake klappen uit.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-74706203176780575672008-01-28T13:55:00.000Z2008-01-28T13:57:33.300ZMannenOma bedankte me omdat ik naar haar gezaag had geluisterd. Ik zei haar dat ik niet vond dat ze zaagde, ze had net heel boeiend verteld. “Binnenkort kan ik een boek schrijven over je leven”, schertste ik. Dat boek komt er nog niet, maar een stukje kan geen probleem zijn.Dat ze zoveel mannelijke aandacht had gekregen, was me volledig ontgaan. Ja, ze had al eens verteld over haar eerste lief. tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-50662504480597113682008-01-26T12:36:00.000Z2008-01-26T12:39:58.004ZAan de telefoon- Hallo met XXX.- Dag oma, met Nele.- Het is niet waar.- Wat is niet waar?- Dat jij het bent. Ik had net mijn adresboekje genomen om je te bellen.- *lach* Maar ik was eerst.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-78934612546472522922008-01-17T09:34:00.000Z2008-01-17T21:12:40.695ZNieuwsGisteren was een fantastische dag. Leuke berichtjes en goed nieuws volgden elkaar in snel tempo op. Ik kreeg een mooi aanbod voor een zomerse vakantie met vrienden en ontving een uitnodiging voor een leuk avondje. Even later deed iemand mij een verrassend aanbod waarover ik hard moet nadenken en niet al te veel kwijt kan. Toen ik later thuis kwam, vond ik mijn afrekening van mijn tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-32586972957382617542008-01-15T19:29:00.000Z2008-01-15T19:44:10.078ZLeeftijdDe oogarts praatte met een licht zuiders accent. Ook haar naam verraadde haar buitenlandse roots. Wat ze zei, klonk charmant, maar ik moest me inspannen alles juist te verstaan."Je ziet er echt veel jonger uit dan je bent", klonk het aan het eind van het consult.Stilaan ben ik oud genoeg om dat als een compliment te beschouwen. Dat deed ik dan ook."Geen enkele rimpel, een heel gaaf tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-7624345091122653602008-01-15T06:51:00.000Z2008-01-15T06:58:07.518ZLachIk zag het wel. Hij lachte. Niet slinks, maar openlijk. En hij had gelijk. Ik zou net hetzelfde hebben gedaan.Het was zondagavond, 11 uur. We wachtten op een trein die ons naar huis zou brengen. De stoptrein was al aangekondigd maar had vertraging. Minstens vijf minuten.Mijn zus en ik hadden besloten de tijd nuttig in te vullen. Ik leerde haar een dansje. Wiebel, wiebel, rechts over, rechts tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-80596112887212814112008-01-14T14:20:00.000Z2008-01-14T16:50:52.218ZGrenzenTwee minuten deden we erover om grens over te steken. De veerpont bracht ons in een mum van tijd van de industrie en vergane glorie van Antwerpen naar de verstilde natuur in Oost-Vlaanderen. In het nieuwe land konden we ademen. We genoten van de stilte, wandelden op dijkjes en langs slootjes en dronken heerlijke thee en chocolademelk. De andere kant van deze grens bleek een klein tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-60903437500563145022008-01-11T13:51:00.000Z2008-01-11T13:54:19.046ZIntiemMijn poes houdt van aandacht. Veel aandacht. Kom ik ’s morgens beneden, wil ze eerst uitgebreid geknuffeld worden. Kom ik ’s morgens beneden, wil ik eerst naar het toilet. Boven is immers geen toilet. maar we kunnen onze wensen best combineren. Elke morgen zit ik met mijn kat op schoot op de pot. Een intiem moment voor ons alle twee.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-2831523029199136012008-01-11T13:29:00.001Z2008-02-19T21:55:55.814ZOntmoetingDe twee mannen zaten tegenover elkaar in de trein. Ik had een goed zicht op de oudste man, van de jongste man ving ik slechts af en toe een blik op. Hun gesprekken daarentegen bereikten mij niet. Het leken onopvallende doorsnee pendelaars, gewoon twee mannen die de kaap van de veertig hadden overschreden. Af en toe dwaalden mijn ogen door het treinstel, maar het stel was zo kleurloos tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-59783119398721762422008-01-01T13:20:00.000Z2008-01-01T13:35:09.788ZDingendie ik me deze dagen wel eens afvraag- waarom het me maar zelden lukt ongeremd gelukkig te zijn,- hoeveel naalden mijn kerstboom heeft,- en of 384 stofzuigbeurten volstaan om ze op te zuigen,- waarom het zo moeilijk is mensen te ontmoeten,- waarom het plots wel lukt - echt te luisteren, echt te praten - ,- hoe het komt dat je op voorhand altijd denkt dat je te weinig eten hebt en achteraf tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-66846469305103526952007-12-26T09:35:00.000Z2007-12-26T09:37:39.782ZKerstJe laat niet iedereen in je omgeving ogenblikkelijk weten dat je relatie voorbij is.Gevolg: je krijgt kerstkaartjes gericht aan jezelf en de man van wie je al zes maanden geen letter hebt gehoord.Pijnlijk, maar ook: eigen schuld, dikke bult.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-35151889197361353642007-12-24T14:18:00.000Z2007-12-24T14:46:14.759ZNieuwsVan het station recht naar huis, dat was het plan. Maar het draaide anders uit. In de trein kreeg ik een sms met groot nieuws. Gevolg: ik fietste langs de winkelstraat en mengde me in het strijdgewoel. Ik wist wat ik wilde, maar kon het niet onmiddellijk vinden. "Sorry, we hebben de laatste tijd nogal veel verkocht", vertelden ze me in de gespecialiseerde winkel. Dan maar naar de iets tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-63443611919107861362007-12-21T08:30:00.001Z2007-12-21T09:10:29.653ZTreinDe trein reed tergend langzaam. Ik had me als derde op een bank voor 2,5 geperst. Mijn moeder had een eindje verder het laatste vrije plaatsje bemachtigd.De moeder en dochter tegenover me waren er wel in geslaagd naast elkaar te zitten. Maar het schouwspel dat zij opvoerden, maakte de rit voor ons de moeite. Het waren dames van de wereld met hippe tasjes, lang bruin haar en opgemaakte lippentweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-8200336281692433982007-12-17T10:20:00.000Z2007-12-17T15:15:25.186ZKerst- Woon jij in een stad?- Euh, ja.Ik had geen idee waar het gesprek naartoe ging.- Weet je waar ze kerstbomen verkopen in een stad?Dat leek me een makkelijke vraag.- Op kerstmarkten en in bloemenwinkels.- Ah, dankjewel. Ik had geen idee waar ik een kerstboom kon vinden.- Maar heb jij een auto?- Nee.- Ik ook niet. En dat vind ik het moeilijkst: de kerstboom thuis krijgen.Ik besefte dat ik tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-61925855803495576702007-12-15T15:07:00.000Z2007-12-15T15:17:49.087ZStudiedag (2)Het was inderdaad niet altijd even boeiend wat de sprekers te vertellen hadden. Ze discussieerden, herhaalden zichzelf en draaiden om de hete brij heen. Mijn gedachten dwaalden af. Mijn blik ook. Door het raam zag ik hoe een merel vlakbij rondscharrelde. Hij schraapte met zijn pootjes tussen de stenen en af en toe pikte hij iets op. Hij trippelde tot vlak bij het raam. Met zijn kop tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-29734580033825244702007-12-15T15:01:00.000Z2007-12-15T15:19:04.201ZVoornemens voor vandaag- onder geen beding autorijden (deed ik vorig jaar wel op deze dag)- bloemen kopen voor mezelf- de kerstboom versieren- niet te veel nadenken- mijn boek uitlezentweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-83894613760123301102007-12-15T14:40:00.000Z2007-12-15T15:01:09.535ZStudiedag (1)Hij vroeg of de plaats naast me nog vrij was. "Geen probleem." Hij ging zitten en verorberde onmiddellijk zijn warme broodje."Wat vond je van deze voormiddag?" vroeg hij.Ik wist niet wie hij was of wat hem op deze studiedag bracht. Daarom antwoordde ik heel vaag."Ik vond het wel goed. Maar de eerste spreker was weinig concreet."Onmiddellijk kreeg ik reactie."Het was slecht. Het sloegtweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-11018227703100009732007-12-12T18:31:00.000Z2007-12-12T19:47:50.502ZCadeautjeswaar ik geen boodschap aan heb...- nieuwe stoffen zakdoeken met mijn initialen- de nieuwe cd van Frans Bauer- een nieuwe stofzuiger- de complete pokerhandleiding- een eierkoker- de volledige dvd-box van Familie (seizoen 1 tot 15)- een gps- een flanellen pyamatweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-29438746040662572112007-12-10T13:39:00.001Z2007-12-10T13:39:55.657ZDansenHij was er al langer, maar pas toen hij even langer naar mij keek, herkende ik hem. En hij mij. Door de volle baard en de ettelijke kilo’s extra schemerde de jongen van twaalf jaar geleden. Zijn blik was nog steeds hetzelfde, zijn maniertjes ook. Zijn naam flitste door mijn hoofd. De herinneringen ook. Ik had niet gedacht hem ooit terug te zien. Misschien had ik zelfs gehoopt hem nooit meertweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-71184265851092462922007-12-07T13:14:00.000Z2007-12-07T13:17:18.195ZAfscheid’s Morgens stappen we samen uit de deur. Mijn buurman uit de zijne, ik uit de mijne. We knikken naar elkaar. Ik knip mijn lichtjes aan en stap op mijn fiets. Hij laat de motor van zijn auto even draaien en geeft gas.Ik draai de hoek om en hoor hoe ook hij afslaat. Hij blijft braaf achter mij. Dan wordt de straat breder en steekt hij me voorbij. Hij zwaait. Ik zwaai.Ik trap flink door. tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-41795221591528793692007-12-05T14:11:00.001Z2007-12-07T18:31:18.949ZBal Hij leeft in een grote plastic bal. Dat is zijn wereld: afgebakend door dikke, gele wanden.Als hij goed luistert, hoort hij wat er om hem heen gebeurt.Als hij aandachtig kijkt, ziet hij wat er gaande is.Als hij schreeuwt, kan de buitenwereld hem horen. Net, ze horen hem wel, maar verstaan niet wat hij te zeggen heeft. Meestal heeft hij geen zin om te luisteren en is hij te moe om te kijken. tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-31430712893559316012007-12-02T10:37:00.000Z2007-12-02T10:40:09.619ZEn somsSoms dan kriebelt het.Dan is schrijven te veel werken.Dan is echt schrijven iets uit een ver verleden.Dan is er zoveel dat niet geschreven werd.Te veel.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-18703981026131511652007-02-12T21:17:00.001Z2007-02-12T21:17:13.709ZHet is tijd.Het is voorbij.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-11303998656609185962007-02-10T20:05:00.000Z2007-02-10T19:54:42.092ZGirlFrom in the shadow she calls and in the shadowshe finds a way finds a way and in the shadowshe crawls clutching her faded photographmy image under her thumbyes with a message for my heart yeswith a message for my heartshe's been everybody else's girlmaybe one day she'll be her owneverybody else's girl maybeone day she'll be her ownand in the doorway they stay and laughas violins fill with tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-21447284806521520632007-02-08T12:42:00.000Z2007-02-01T11:32:10.671ZMobielOp het perron tokkelde een deftige man naarstig een sms’je op zijn gsm. Een blik en ik wist genoeg. Ik had medelijden met de man. Ongetwijfeld besluit zijn gsm meermaals per dag op de meest cruciale momenten plots dood te gaan en houdt de batterij het amper 24 uur vol. Maar ik was vooral blij. Ik word niet langer geconfronteerd met een gsm die uitvalt op het moment dat ik de telefoon opneemtweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-73359188700752882552007-02-01T11:18:00.000Z2007-02-01T11:32:10.900ZBriefGisteren zat er een echte brief bij de rekeningen. Twee handgeschreven vellen, helemaal uit Helsinki. Als een kind zo blij was ik met mijn brief. Het moet jaren geleden zijn dat ik nog eens een echte brief ontving. En het zal even lang geleden zijn dat ik zelf nog een papieren exemplaar buste.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-50003439885963788702007-01-29T13:11:00.000Z2007-01-29T13:46:22.328ZWroegingOf hoe mijn poes de buurman koffie leerde zettenIk had een beetje wroeging. Het moest intussen al bijna tien keer zijn gebeurd en ik wist dat het nog zou gebeuren. Nog meer wroeging. Er moest een oplossing voor komen. Kon het niet voor het onderliggende probleem, dan toch voor mijn wroeging.En dus bakte ik zaterdagavond een wroeging-cake. Zondagochtend pakte ik het baksel goed in, trok tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-56538974345190668122007-01-26T13:37:00.000Z2007-01-26T13:38:40.840ZBijnaHet sneeuwt.NeeHet dwarrelt.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-79498413179438996762007-01-26T13:03:00.000Z2007-01-26T13:04:06.307ZEchtEef is aanwezig. Af en toe bewegen haar lippen en ontsnappen er klanken uit haar mond. Ze draait haar hoofd naar de spreker. Ze glimlacht als dat van haar verwacht wordt. Maar haar handen liggen werkloos in haar schoot en haar blik is leeg. Ze denkt na. Ik heb mijn grenzen niet genoeg bewaakt, denkt ze. Ik heb te veel compromissen gesloten. Er blijft te weinig van mezelf over. Ik heb al te tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-14816937987959039442007-01-25T09:33:00.000Z2007-01-25T12:01:32.524ZKeukengeheimenVriendin T.: “Is dat niet moeilijk, chocomousse maken?”Vriendin M.: “Nee hoor.”Vriendin T.: “Maar moet je daarvoor geen eiwit stijf kloppen? Dat vind ik altijd zo omslachtig met dat vork. Ik krijg mijn eiwitten trouwens nooit helemaal stijf.”Vriendin M.: “Met een vork? Heb je geen mixer?”Vriendin T.: “Een mixer? Ik wist niet dat je daarvoor een mixer kon gebruiken.”Vriendin M.: “tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-39410583871815485482007-01-24T11:15:00.000Z2007-01-24T11:16:27.851ZPlop“Wil je eens voelen?” vroeg ze.Langzaam stak ik mijn hand uit.“Nu. Heb je het gevoeld?”Ik had het gevoeld. Kleine plopjes, tegen de palm van mijn hand. Heel even maar.Pril leven, 21 weken jong.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-84577729688091494012007-01-24T10:19:00.000Z2007-01-24T11:05:33.659ZWaterGisteren kwam er plots geen water meer uit de kraan. Op, gedaan, finito. Even later bleek dat niet enkel onze verdieping zonder water zat, het hele gebouw kampte met een tekort aan water. De gevolgen waren onthutsend. Geen koffie, cappuccino of thee meer. Dorst en werkmensen die niet op gang kwamen zonder hun shot cafeïne. Maar het watertekort was vooral ontluisterend. Meer dan duizend tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-42962362002059192582007-01-22T10:15:00.000Z2007-01-22T10:17:15.808ZBij mij op de stoep“Dus jij bent de pianist?”Vriend X. keek eerst naar de buurvrouw en daarna naar mij. Hij begreep het niet. Ik bracht redding.“Nee hoor, dat is de jongen die hier twee huizen verderop woont.”“Oh, dan heb ik mij vergist. Als ik langs wandel, hou ik altijd even halt bij dat huis, hij speelt zo mooi. Ik dacht dat ik nu eindelijk een gezicht kon plakken op die mooie muziek.”“Dan tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-71945708608258620322007-01-17T14:52:00.000Z2007-01-17T14:54:44.728ZToeristenNet voor me in de trein, zat een koppel druk te bladeren in verschillende reisgidsen. Ik hoorde de blaadjes knisperen en af en toe toonden ze elkaar hun boekje. Als ik recht voor me uitkeek, kon ik meelezen in zijn boekje. Ze gingen naar het Atomium zag ik. En naar Manneke Pis. Uiteraard. Ook het Stripmuseum passeerde de revue. Maar de eerste attractie beleefden ze nog in de trein. Net tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-13381133621289647392007-01-15T17:55:00.000Z2007-01-15T17:57:27.154ZMakkelijkToen L. en T. de kerk binnenkwamen, klonk een song van Air door de ruimte. Ik keek naar de bloemenslinger om L.’s hals, naar de glimlach rond T.’s lippen en luisterde. Voor het eerst hoorde ik de tekst van het liedje, woord na woord.Vandaag zijn L. en T. al bijna drie jaar getrouwd, maar de tekst van hun liedje liet me niet meer los. Was het zo dat het moest zijn, vroeg ik me af? Het zoutweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-90254675209953601752007-01-14T21:24:00.000Z2007-01-14T21:45:23.385ZKerstverhaal (met vertraging)Er zijn tradities die in ere moeten worden gehouden. Met kerst hebben wij er zo eentje. Kerst betekent namelijk nostalgie ten huize Tweet - of beter: ten ouderlijke huize Tweet. Nadat het feestmaal achter de rug is, worden de papieren herinneringen opgehaald. Mijn vader neust in zijn lade en diept vergeelde zwart-wit foto's op. Die worden doorgegeven aan mijn moeder, tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-1168425860879086182007-01-10T10:41:00.000Z2007-01-10T10:44:21.183ZOmschrijvingVandaag in DS-online, nav de overwinning van Kim Clijsters: (...) Shaheer Peer, nochtans een soldaat in het Israëlische leger en het dus gewend om het tegen zware kanonnen op te nemen.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-1167687342027364542007-01-01T21:35:00.000Z2007-01-01T21:35:42.156ZVoornemenDe voornemens van mijn feestgezelschap gisteravond:- meer groenten eten;- de man van haar leven ontmoeten;- meer geduld;- minder geduld;- inwendige vrede;- mensen leren kennen;- zich de dingen minder aantrekken.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-1167645426279698152007-01-01T09:46:00.000Z2007-01-01T21:28:24.023ZJaarIk bleef slapen op mijn feestadres vannacht. Vanmorgen maakten vreemde geluiden en een wakker hoofd me veel te vroeg wakker. Als een dief in de nacht stond ik op, kleedde me aan, schreef een briefje voor de gastvrouwen en vertrok. Het was stil op straat, de stilte na de storm. Overal waren de sporen van de feestnacht nog zichtbaar. Ook in het station was blijkbaar duchtig gevierd. Ik at een tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-1167524512001055262006-12-31T00:12:00.000Z2006-12-31T00:32:03.323ZVijf jaarZe had gelachen, zei ze.De vrouw die het had gedaan.En zij, zij had geschreeuwd en gehuild.Want zij kan niet vergeten, geen moment.Ik dacht aan de vrouw die had gelachen.Ooit was ze op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.Net als haar zus, vijf jaar geleden.De vrouw mag vergeten, haar schuldgevoel en haar verdriet.Maar niet vandaag. Niet waar zij bij is.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-1167482224703892312006-12-30T12:22:00.000Z2006-12-30T12:37:05.193ZBabysitmeisjeVoetje voor voetje stapte ze het water in. Haar gezicht was vertrokken. Gefascineerd sloeg ik haar gade terwijl ik mijn baantjes trok. Het duurde wel een volle minuut voor ze eindelijk zwom. Ik bleef kijken. Ze leek een beetje op mijn babysitmeisje van lang geleden. De oudste dochter van het gezin waar ik vaste babysit was. Haar haren, haar ogen. Maar haar mond niet. In mijn tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-1166880623530065482006-12-23T13:23:00.000Z2006-12-23T13:30:23.696ZPolitieMidden in de drukke winkelstraat stonden twee paarden, bereden door politieagenten. Ruiters van de bereden politie dus. De paarden noch de mannen bewogen. Ze stonden daar zomaar stil. Er passeerden tientallen winkelende mensen. Het was druk, net voor kerst.De ene agent haalde een gsm te voorschijn. Ik ving een deel van het gesprek op."Kun je naar hier komen? We staan ter hoogte van die tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-1166787581693677092006-12-22T11:30:00.000Z2006-12-22T11:39:42.076ZBijpraten- Mijn achtentwintigste verjaardag zal ik me blijven herinneren als de-dag-dat-ik-mijn-eerste botsing-had. Uiteindelijk werd het toch niet zo'n leuke dag.- Honderdjarigen praten over wat belangrijk is: eten en een heel klein beetje seks.- Voor het eerst in mijn leven staat er een echte kerstboom in huis. Ik vind het fijn, mijn poes ook en dat vind ik minder fijn.- Kijk op het einde van tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.com